Even voorstellen

Mijn naam is Menno van der Veen en als professioneel fotograaf werk ik voornamelijk op feesten van de hardere stijlen (hardstyle, hardcore, etc.) onder de naam MNO Photo. In mijn cameratas neem ik altijd mee mijn Canon EOS 1D X Mark II, mijn Canon EOS 5D Mark IVen mijn lenzen (Canon EF 70-200mm f/2.8L II, Canon EF 8-15mm f/4.0, Canon EF 16-35mm f/4.0, Sigma 20mm f/1.4 en Sigma 50mm f/1.4). Deze zomer ben ik op feesten onder meer aan het werk voor BPM mgmt, Gunz for Hire, Evil Activities, Roughstate, Q-Dance, Art of Dance en b2s. Deze blog is geschreven over een van die feesten: Defqon.1 van Q-Dance.

Soms moet je 22 uur werken voor Art of Dance en daar krijg je dan maar 60 euro voor.

Gerard Henninger

Waarom deze blog?

Vanaf het eerste moment dat Sony de Alpha A9 aan de wereld toonde, was ik benieuwd hoe een mirrorless camera zich zou meten ten opzichte van mijn Canon 1D X Mark II. Bijna alle reacties die ik heb gelezen, gingen over de twintig foto’s per seconde die de Alpha A9 schiet. Ook was men onder de indruk van de snelheid van de autofocus. Ik beken maar gelijk: ik ben ontzettend gevoelig voor nieuwe gear en technologische vooruitgang. Dat maakt mij elke keer weer nieuwsgierig. Dus al weken, misschien wel maanden, zocht ik alles op over de A9 en hield ik alle reviews goed in de gaten. Ze waren lovend, maar er was één nadeel. Alle reviews waren toegespitst op sport, bruiloften en/of portretten. Deze facetten van fotografie vind ik leuk om te doen, maar het is niet waar ik mijn boterham mee verdien. Ik sta in donkere hallen en tenten om snel bewegende dj’s te fotograferen. Dus aan al die reviews heb ik weinig. Tijd om op onderzoek uit te gaan, hoe de A9 het zou doen op mijn werkplek. Dat onderzoek kwam op Defqon.1. Daar ging ik met de Sony Alpha A9 op pad, om te kijken wat hij kan en of hij zich staande kan houden naast mijn Canon 1D X Mark II.

De eerste indrukken

Woensdag kreeg ik de camera binnen en zonder enige uitleg van wie dan ook, ging ik de A9 testen. Mijn vriendin was – zoals altijd – mijn slachtoffer en het eerste wat ik ging testen was natuurlijk de autofocus/face tracking (het volgen van een gezicht) in combinatie met de welbekende twintig foto’s per seconde. Hoewel ik daarvan al ontelbare filmpjes heb opgezocht (nieuwe gear/technologie, gevoelige snaar, weet je nog?), kwam er toch een grote glimlach op mijn gezicht, toen ik dit voor het eerst in levenden lijve zag gebeuren. Alle foto’s waren scherp! En daarbij kwam dat ik geen seconde van de actie hoefde te missen, er was namelijk geen verlies van beeld (black-out) door de sluiter. Ik kon tijdens het schieten gewoon zien wat er gebeurde. Er ging geen sluiter/spiegel op en neer die mijn beeld bedekte.

Het instellen van de Sony A9

Een paar instellingen heb ik aangepast. Standaard gebruikt de Sony alle (693!) focuspunten, maar op een podium waar van alles gebeurt en beweegt, kan dat weleens voor problemen zorgen. Ik switchte daarom naar handmatig selecteren van een (uitgebreid) focuspunt. Door middel van de, voor Sony camera’s, nieuwe joystick selecteer ik een focuspunt en de camera doet de rest. Ook gebruik ik altijd het AF ON-knopje bij de rechterduim om te focussen, zodat het half indrukken van de sluiter om te focussen dan uit kan. Hierdoor ben ik in staat op een onderwerp te focussen, om daarna mijn compositie aan te passen. En natuurlijk ging ik dit weekend in RAW schieten.

Tijd voor het echte werk

Na oefenen, testen en een paar instellingen aangepast te hebben, was het tijd om naar Biddinghuizen te rijden. Tijd voor Defqon.1! Het was inmiddels vrijdagavond. Na wat testshots (zie hierboven), stond de eerste opdrachtgever klaar om geschoten te worden.